To taki ból, którego nie da się opisać, gdy tracisz istotę, która kochała Cię bezgranicznie i bezwarunkowo. Dlatego nie opiszę tego co teraz czuję. Po prostu cały czas mam wrażenie, że ona gdzieś tu jest, że mnie przywita, położy się obok i mocno wtuli. I tak bardzo nie wierzę w jej nieobecność, że mam ochotę pójść do mojego fioletowego pokoju i po raz kolejny sprawdzić, czy aby na pewno jej tam nie ma; wyjść na dwór i wołać ją aż do skutku. Bez skutku.

Tęsknię za Tobą...

;(